جلوه‌اى از اخلاق حضرت امام موسى بن جعفر عليهما السلام عبادت رب و خدمت به خلق امام هفتم حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام در ميان اهل زمانش عابدترين و فقيه‌ترين و سخىترين و بزرگوارترينشان بود . روايت شده : حضرت همهء نافله‌هاى شب را به جا مىآورد و به نماز صبح وصل مىكرد سپس مشغول تعقيب مىشد تا صبح بدمد و براى خدا به حال سجده مىافتاد و سر از سجده برنمىداشت تا آفتاب به زوال نزديك گردد . حضرتش بسيار دعا مىكرد و اين دعا را تكرار مىنمود . اللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَ لُكَ الرَّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ ، وَالْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسابِ . خدايا ! راحتى هنگام مرگ و بخشش هنگام حساب را از تو درخواست مىكنم . از دعاهاى آن حضرت اين بود : عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ ، فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ . گناه از بنده تو عظيم است پس بخشش از تو نيكو است . همواره از خشيت خدا گريه مىكرد تا جايى كه محاسنش از اشك ديدگانش تر مىشد . آن بزرگوار به اهل بيت و اقوامش از همه بيشتر رسيدگى مىكرد و همواره از تهيدستان مدينه در تاريكى شب تفقد و دلجويى